Başın açtığın o kocaman avuçlarının arasında
Anlarım seni derim anlayamazsin
Beni kimseler değil
Yıllar bile anlamadı
Bir derde düşmüştüm ki
Kurtaran olmadı
Derdimin dermanı
Arkadaşım oldu siseler
Her biri bir derdim
İçtikçe içiyorum dersin
Kafan güzel tabi
Hayat sana güzel der dost sandıklarım
Yoldan geçen komşular
Sormazlar ki nereden düştün bu hale
Sen böyle değildin be dostum
Deyip bir el atan olmaz ki
Hor görürler derdimi soran olmaz ki
Efkârlanan devam eder benle bir kaç kadehlik dostluğa
Beni arayan bulur kulübemde
Bir bodrum aşığıyım
Bir tahta sandalyem
Bir de dört duvarım duyar beni
Geceler boyu inildediğimi
Bodrum'da doğdum burada dertlerimi perçinledim
Burada gözlerimi kapatacağım şimdi olduğu gibi.
Müge İmga
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder