Yapayalnızdı
İnsanlar geçse de
Yardım etse de
Elini uzatsa da
Acımayı değil sevmeyi istiyordu
İçten değildi kimse
Sıcak bir evde yapayalnız
Dostsuz
Sessiz sedasız
Sesini işiten gezinen olsa da etrafında
Bir ışık,
Bir umuttu her gülen yüz
Bulsa da bir zaman tam yaklaşmışken
Dokunduğunda kaybolan
Yürek soğuk
Bakışlar bitkin
Kalp son çırpınışlarında
Hayata gözlerini yummadan önce
Yaş akmasa da gözlerden
Yürekten kan damlardı
Dokunsalar ağlardı
Yüzü gülse de bir yeri yaralı
Bir yanı güvensiz
Hayata dair.
Okşasalar başını, çekecek tırnaklarını
Ne kadar haşin ne kadar dimdik olsa da
Yapayalnız kedi yavrusu.
Müge İmga
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder