Sessizlikte beliren siluetlersin.
Dokunsan dağılırım.
Gitsen uçurumlardan atlar ruhum.
İçimde kopan fırtınalarımsın.
Avcumdaki cam kırıklarımsın.
Gözyaşlarımın kayaları dediği yaralarımsın.
Elimden kayıp giden, ruhumun kasırgasısın.
Dile getiremediğim, sağır çığlıklarımsın.
Ruhumdaki kavurman alev
Bedenimdeki buz dağlarımsın.
Susan telefonlarda beklediğim hayal kırıklığımsın
Ümitlerimin tükendiği umutlarımın başladığı,
Labirentteki takılı kalmışlığım,
Çıkmaz sokaklarımsın.
Düşününce dilimin bağlandığı,
Ayaklarımın yerden kesildiği,
Her şeyi bırakıp koştuğum,
Çocuklar kadar mutlu olan,
Anlamlar yükleyip uzayan sohbetlerde gezinen başrolümsün.
Bu oyunda hem iyi hem kötü karakterimsin.
Müge
İmga
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder